Wycieczki w Merzouga

Merzouga to wioska na skraju piaskowego morza, blisko granicy algierskiej. Tym piaskowym morzem jest Erg Chebbi.

Ciągnie się jakieś 28 km z północy na południe i pięć do siedmiu wszerz. Najwyższe wydmy stoją 150 m nad płaską hamadą. Reszta regionu to kamień.

Jak wygląda noc na wydmach

Jej kształt prawie się nie zmienia.

• Późne popołudnie — półtorej godziny na wielbłądzie w głąb ergu, z dojściem do obozu, zanim zgaśnie światło.
• Obóz — namioty w zagłębieniu między wydmami, tadżin, bębny przy ognisku i materac, który można wyciągnąć na zewnątrz.
• Świt — wejście na najbliższy grzbiet, patrzenie, jak cienie się skracają, i droga powrotna.
• Quady i 4x4 — szybka wersja tego samego krajobrazu, sprzedawana na godziny albo jako osobny poranek.

Czym obozy naprawdę się różnią

Słowo luksusowy robi w ofertach większość roboty. Na dole oznacza wspólne mycie i wiadro. Na górze namiot z łazienką i generator.

Każdy obóz ma po kilka namiotów, więc te dobre zapełniają się wcześnie wiosną i jesienią.

Rozrzut cen jest szeroki. Wieczór z wielbłądami albo godzina na quadzie kosztuje mniej więcej tyle co kolacja. Prywatny dzień samochodem 4x4 jest wielokrotnością tego.

Poza piaskiem

Jest tu więcej niż wydmy, choć wymaga to samochodu.

• Khamlia — wioska muzyków Gnaoua kilka kilometrów na południe, których rodziny przyszły przez Saharę.
• Rissani — regionalny suk, a obok niego ruiny Sidżilmasy, założonej w 757 roku na transsaharyjskim szlaku złota.
• Erfoud — gdzie tnie się i poleruje czarny marmur, żeby pokazać zamknięte w nim skamieniałości.
• Dayet Srji — płytkie słone jezioro na zachód od wioski, flamingi po zimowych deszczach, spękane błoto przez resztę roku.

Praktyczne informacje

• Upał. Lipiec i sierpień przekraczają na otwartym piasku 45°C, a wyjścia przesuwają się tak późno, jak pozwala światło. Wiosna i jesień działają najlepiej.
• Zimno. Pustynne noce spadają w grudniu i styczniu blisko zera. Koce w obozie są cienkie, więc weź własną warstwę.
• Wiatr. Wiosenne burze znad Sahary psują widok i formalnie niczego nie odwołują. Chusta na twarz nie jest ozdobą.
• Wielbłądy. Dwie godziny w siodle bolą bardziej, niż ludzie się spodziewają. Większość obozów dowiezie cię do namiotów autem, jeśli poprosisz.
• Dojazd. Najbliższe lotnisko to Errachidia, jakieś 130 km na północ, a prawie wszyscy przyjeżdżają drogą.
• Co zabrać. Piasek wchodzi wszędzie, więc torba, która się zamyka, i czołówka biją walizkę. Między namiotami nie ma światła.
• Pieniądze. Gotówka, gdy tylko zjedziesz z głównej drogi. Najbliższy pewny bankomat jest w Rissani.