Jako osada Dubaj ma niespełna dwa stulecia. W 1833 roku ród Al Maktum przybył tu z Abu Zabi i osiadł na brzegu zatoki; do czasu ropy miasto żyło z dwóch rzeczy — z połowu pereł i z handlu. Ławice perłopławów żywiły całe wybrzeże aż do lat trzydziestych, kiedy japońska perła hodowlana w kilka lat położyła rynek. Wcześniej, w 1901 roku, Dubaj zniósł cła portowe i ściągnął tym do siebie perskich oraz indyjskich kupców z Lingi na irańskim brzegu. Z tej fali wyrosła dzielnica Al Bastakija, dziś Al Fahidi: wąskie przejścia między ślepymi ścianami i wieże wiatrowe postawione przez irańskich handlarzy.

Ropę znaleziono dopiero w 1966 roku i było jej niewiele — na kilka pokoleń z pewnością by nie starczyło. Postawiono więc na co innego: port Dżabal Ali, strefę wolnego handlu i węzeł lotniczy. Zjednoczone Emiraty Arabskie powstały jako państwo 2 grudnia 1971 roku. Starego Dubaju zostało mniej, niż się sądzi, ale wszystko leży blisko siebie: fort Al Fahidi z 1787 roku to najstarszy budynek w mieście i mieści się w nim Muzeum Dubaju; dom szejka Saida Al Maktuma w Szindadze był rezydencją władców do 1958 roku; dzielnica Al Seef ciągnie dawną linię zabudowy nad wodą, a wioska dziedzictwa przy zatoce pokazuje rzemiosło i codzienność z czasów pereł.

Niemal wszystko, co historyczne, skupia się wokół zatoki Dubai Creek i da się obejść pieszo w pół dnia; na drugi brzeg przewozi abra, odkryta drewniana łódź, za jednego dirhama. Latem lepiej wychodzić przed dziesiątą rano albo po zachodzie słońca — w południe nabrzeża po prostu nie da się wytrzymać. Wiele muzeów jest zamkniętych w piątek przed południem, a w ramadanie obowiązują skrócone godziny, więc warto sprawdzić je tego samego dnia.