Gürcistan'da Gezi Turları

At Gürcistan'ın her yerinde bir eğlence hayvanı değil. Tuşeti'de ve doğu yaylalarında hâlâ çalışan bir ulaşım aracı, çünkü köyleri birbirine bağlayan patikalar başka hiçbir şey için yapılmadı; Kaheti ovalarına inen mevsimlik koyun sürüleri de hep olduğu gibi yürütülüyor. Burada satılan biniciliğin arka planı bu: rotalar işaretli bir parkuru değil, sürü yollarını ve köy patikalarını izliyor, başka seçeneği olmayan zeminin temposunda. İşin çoğunu iki vadi taşıyor. Kuzeydoğuda ana sıradağın altındaki Pankisi, küçük yerleşimlerden oluşan dar bir boğaz; binişler oradan yan vadilere, ormana ve eski kulelere doğru çıkıyor. Öbür uçta, uzak güneydoğudaki Vaşlovani yarı çöl — açık kırgıbayır arazi, atın bir yürüyüşçünün bütün gününü alacak mesafeleri göz hizasında katettiği yer.

Standart ürün, arada bir gece olan iki gün; ilk sırtı aşıp eyerde geçen zamana değecek araziye giren en kısa biçim bu. Günde dört ila altı saat biniliyor, arada uzun bir mola veriliyor, gece ise kampta değil bir köy evinde geçiyor. Atlar az olduğu için gruplar da küçük ve bir rehber baştan sona onlarla birlikte biniyor. Deneyimli biniciler için daha uzun geçişler de var, ama çoğu kişinin aldığı iki günlük sürüm ve o sürüm daha önce dağda binmiş olmayı gerektirmiyor.

Pratik bilgiler. Ne kadar bindiğinizi dürüstçe söyleyin — işletmeler atı ona göre eşleştiriyor ve uyumsuzluk tehlikeli değil, rahatsız edici oluyor. Çoğu işletme hayvanların hatırına doksan ile yüz kilogram arasında bir ağırlık sınırı tutuyor. Takım yerli ve eyerler sert; uzun pantolon ile topuklu bot, iyi geçen bir ikinci günle kötü geçen bir gün arasındaki fark demek, üstelik binici başlığı her zaman verilmiyor. Sezon Pankisi'de ilkbahar sonundan sonbahar başına, Vaşlovani'de ise ilkbahar ile sonbahara denk geliyor; orada yaz sıcağı öğle biniciliğini büsbütün imkânsız kılıyor. Yağmur, Vaşlovani patikalarını araçları durduran bir çamura çeviriyor, atları değil.