Το Ντουμπάι δεν είναι πόλη για περπάτημα, και από εκεί ξεκινούν όλα: οι αποστάσεις είναι μεγάλες, το πεζοδρόμιο κόβεται στη μέση της διαδρομής και το καλοκαίρι ο δρόμος απλώς δεν περπατιέται. Υπάρχουν όμως συνοικίες όπου το περπάτημα παραμένει ο μόνος σωστός τρόπος. Πρώτη είναι η Αλ Φαχίντι — στενά σοκάκια του 19ου αιώνα, χτισμένα με κοραλλόπετρα και γύψο, και πάνω από τις στέγες οι ανεμόπυργοι, τα μπαρτζίλ, ένα προϊσλαμικό κλιματιστικό που σπρώχνει το ρεύμα του αέρα προς τα κάτω, στις εσωτερικές αυλές. Στις αυλές αυτές λειτουργούν σήμερα γκαλερί, μικρά μουσεία και καφενεία· όλη η συνοικία γυρίζεται σε μιάμιση ώρα.

Από εκεί ο δρόμος βγάζει στη Ντέιρα: παζάρι του χρυσού, παζάρι των μπαχαρικών και το πέρασμα του κόλπου με άμπρα για ένα ντιρχάμ. Στην προκυμαία φορτώνουν ακόμη ντάου με εμπόρευμα που φεύγει για το Ιράν. Στην απέναντι όχθη βρίσκεται το Αλ Σιφ, νέα παραλιακή χτισμένη στο παλιό ύφος. Δουλεύουν και οι σύγχρονες διαδρομές: Ντουμπάι Μαρίνα, η παραλιακή του JBR, το Downtown γύρω από το σιντριβάνι. Πωλούνται συχνά θεματικοί περίπατοι — τέχνη του δρόμου στο Αλ Κουόζ, γαστρονομικός γύρος στην Καράμα, φωτογραφική βόλτα την αυγή.

Πρακτικά: η εποχή για περπάτημα είναι από Νοέμβριο ως Μάρτιο, με 24 έως 28 βαθμούς την ημέρα. Από τον Ιούνιο ως τον Σεπτέμβριο οι πεζές ξεναγήσεις ξεκινούν μόνο πριν τις εννιά το πρωί ή μετά τη δύση, τις υπόλοιπες ώρες είναι επικίνδυνο. Κλειστά παπούτσια, νερό μαζί, κάτι στο κεφάλι. Στις παλιές συνοικίες και κοντά σε τζαμιά, ώμοι και γόνατα μένουν καλυμμένοι. Την Αλ Φαχίντι τη διασχίζει κανείς και μόνος του, η είσοδος δεν κοστίζει τίποτα — ο ξεναγός εξηγεί τι σημαίνουν οι λεπτομέρειες της αρχιτεκτονικής.