Zwiedzanie Antalyi zaczyna się od Kaleiçi — starej dzielnicy wewnątrz murów, gdzie wąskie uliczki schodzą do rzymskiego portu. Jej główne wejście, brama Hadriana, powstało w roku sto trzydziestym na przyjazd cesarza: trzy marmurowe arkady, a pod nimi do dziś widać w kamieniu koleiny od wozów. Obok stoi żłobkowany minaret z trzynastego wieku, który stał się symbolem miasta, a na skraju urwiska wieża Hıdırlık, o której przeznaczeniu wciąż się spiera.

Druga warstwa to woda w samym mieście. Dolny wodospad Düden spada z dwudziestu metrów wprost do morza i najwygodniej oglądać go z łodzi; górny, z grotą, przez którą można przejść za strugą, leży w parku na północy. Na Tünektepe wjeżdża kolejka linowa, a stamtąd cała zatoka z Taurusem mieści się w jednym kadrze. Wycieczki miejskie zwykle łączą Kaleiçi, wodospad i kolejkę w pół dnia.

Z miasta wyjeżdża się dalej niż z któregokolwiek innego punktu tego wybrzeża. Termessos — górska twierdza, której nie wziął Aleksander Wielki — leży o godzinę drogi; Perge i Aspendos z ich teatrami mniej więcej tyle samo; jaskinia Karain z warstwami paleolitycznymi i karawanseraj Kırkgöz na północy. Pamukkale z trawertynami i Hierapolis wymaga całego dnia i około trzech godzin drogi w jedną stronę. Praktycznie: w Kaleiçi bruk i spadek, potrzebne stabilne buty.