Girit'te sanat ve kültürün belleği alışılmadık biçimde uzundur. Minoslular burada MÖ 1600 dolaylarında fresk yapıyordu — boğa atlayıcıları, yunuslar, mavi maymunlar — ve özgün eserler bulundukları yerden birkaç kilometre ötede, Herakleion Arkeoloji Müzesi'nde asılıdır. Avrupa'da başka hiçbir şey resimleri hâlâ yerinde duracak kadar geriye gitmez; müzeyi Knossos'tan sonra değil önce görmek, kazının nasıl okunacağını baştan değiştirir.

İkinci katman Bizans ve Venedik'tir. El Greco 1541'de Fodele yakınında doğdu ve Toledo'dan çok önce burada ikona ressamı olarak yetişti; Herakleion Tarih Müzesi onun iki erken panosunu barındırır. Resmo ve Hanya bütün Venedik mahallelerini korumuştur; dağ köylerindeki küçük freskli kiliseler — en güzeli Kritsa'daki Panagia Kera — bir metre kalınlığındaki duvarlarda on dördüncü yüzyıl resimlerini taşır.

Yaşayan kısım müzik ve yemektir. Girit lirası dizin üzerinde dik tutulan üç telli yaylı bir çalgıdır ve gerçek bir köy kentrosunda yanında mantinades gelir: yerinde uydurulan, çoğu zaman birinin sırtından geçen kafiyeli beyitler. Girit'te yemek atölyeleri genelde mutfakta değil, bahçede ya da bir peynir ustasının yanında başlar; buradaki beslenme, 1960'larda Yedi Ülke Çalışması'nın ölçtüğü beslenmedir ve aşçılar bunu bilir. Girit kültür turları bir köyü, bir atölyeyi ve bir sofrayı birleştirir — sofra dolgu malzemesi değil, işin ta kendisidir.