Kapadokya'nın kültürü kelimenin tam anlamıyla taşa oyulmuştur. Yumuşak tüf, konutları, şapelleri ve bütün manastırları doğrudan kayaya kazmaya izin veriyordu; bu mimarinin başlıca toplu örneği Göreme açık hava müzesidir: onuncu ile on ikinci yüzyıl arasından birkaç düzine kilise, sıva üstüne yapılmış freskleriyle. Karanlık Kilise'de renkler en iyi durumda kalmıştır, tam da pencere neredeyse bulunmadığı ve güneş oraya ulaşamadığı için.

Zelve vadisi öbür yüzü gösterir: kilise değil gündelik hayat. Yirminci yüzyılın ortasına dek yaşanmış bir kaya yerleşimidir; kaya dökülmeye başlayınca köy başka yere taşınmıştır. Geçitler, kilerler, değirmenler ve güvercinlikler orada bırakıldıkları hâliyle kalmıştır. Kırmızı tur genelde Göreme ile Zelve'yi Uçhisar Kalesi ve vadilere bakan seyir noktalarıyla birleştirir.

Üçüncü katman zanaattır. Avanos'ta Kızılırmak'ın kırmızı kili Hitit döneminden beri işlenir ve atölyelerde bugün de elektrikli değil ayakla çevrilen çark kullanılır. Yeşil tur buna tek bir kayaya oyulmuş Selime Manastırı'nı ve Ihlara Vadisi'nin kiliselerini ekler. Uygulamada: kiliseler karanlık ve serindir, flaşla fotoğraf genelde yasaktır, müze girişleri ise tur ücretinden ayrı ödenir.