Krajobraz Kapadocji zrobiony jest z wulkanicznego popiołu: warstwy tufu sprasowane miliony lat temu, potem wyrzeźbione przez wodę i wiatr w słupy i stożki, niektóre wciąż z bazaltową czapą, która chroniła skałę pod spodem przed zmywaniem. Z Nevşehiru w te krajobrazy prowadzą trasy piesze przez Dolinę Gołębi z gołębnikami wykutymi w ścianach i przez Czerwoną Dolinę, gdzie tuf o zachodzie słońca nabiera różu.

Zielona wycieczka sięga dalej — do doliny Ihlara, czternastokilometrowego wąwozu z rzeką na dnie, do którego schodzi się schodami i idzie wzdłuż wody obok skalnych kościołów. To jedyne miejsce w Kapadocji, gdzie pod nogami zamiast suchego płaskowyżu są trawa i cień topoli. Przejażdżki konne i wielbłądzie mają inną logikę: krótkie, po bliskich dolinach, dla tych, którzy chcą krajobrazu bez długiego marszu.

Osobnym formatem jest lot balonem: start przed świtem, godzina nad dolinami, gdy słońce przechodzi krawędź płaskowyżu. Odwołuje się go przy wietrze, więc zapasowy dzień nie zmarnuje się. Praktycznie: płaskowyż leży powyżej tysiąca metrów, letnie poranki bywają koło dziesięciu stopni, a popołudnia powyżej trzydziestu, trzeba ubierać się warstwowo. Tylko pełne buty — tuf kruszy się i ślizga pod stopą.