Türkiye'de gezip görmek iki tür yer arasında bölünür: hâlâ çalışan şehirler ve durmuş antik alanlar. Birincisini bir boğazın çevresine yığılmış İstanbul tutar. İkincisini Selçuk yakınındaki Efes tutar: Celsus Kütüphanesi'nin cephesi, hâlâ eski limana doğru inen mermer cadde ve yaklaşık yirmi beş bin kişilik oyulmuş tiyatro. Pamukkale ise büsbütün üçüncü bir şey: yamaçtan basamaklar hâlinde inen beyaz kalsiyum karbonat teraslar ve tepede Hierapolis kalıntıları.

İç bölgede Kapadokya, uğruna gelinen manzaradır: Göreme'de kiliselere ve güvercinliklere oyulmuş yumuşak volkanik tüf vadileri, Derinkuyu ile Kaymaklı'da sekiz kata inen yeraltı şehirleri. Güney kıyısı Roma tiyatrolarını korur; Aspendos hâlâ gösteriye açık, hemen yanında Perge düz bir alana yayılır. Doğuya gidildikçe ülke büyür ve boşalır: iki bin metrenin üzerinde Nemrut Dağı'ndaki taş başlar, Trabzon yakınında kaya duvarına gömülü Sümela Manastırı ve Ermenistan sınırındaki Ani, bugün bozkırın ortasında tek başına duran ortaçağ başkenti.

Pratikte: burada asıl planlama sorunu mesafeler. İstanbul'dan Kapadokya'ya yaklaşık yedi yüz kilometre var; iç hat uçuşları lüks değil olağan, bu yüzden çok duraklı rotalar uçar ve rehberi yerinde tutar. Çalışan mevsimler ilkbahar ve sonbahar; iç bölgede yaz otuz beş dereceyi aşar ve antik alanların neredeyse hiçbirinde gölge yoktur. Müze Kart devlet alanlarını kapsar, özel müzeleri kapsamaz ve ancak birkaç ziyaretten sonra kazandırır. Giriş ücretlerinin dahil olup olmadığını sorun; pek çok tur yalnız ulaşım ve rehberi fiyatlandırıyor.