Türkiye'nin kültür tarafı bu bölümde üç ayrı şeyden kuruluyor. Önce İstanbul'un müzeleri ve sarayları, burada işin yarısı sırada beklememek: sesli rehberli Ayasofya, grup ya da özel Topkapı, aydınlatılmış sütunları ve diplerindeki Medusa başlarıyla Yerebatan Sarnıcı, tek başına ya da Mısır Çarşısı veya iki saatlik Boğaz turuyla birlikte Dolmabahçe. Sonra ritüel: hem İstanbul'da hem Kapadokya'da yapılan sema töreni, Konya ise tarikatın doğduğu Mevlânâ şehrini ekliyor.

Üçüncüsü eller ve kalıntılar. Kapadokya'da çömlekçi çarkının başına oturuluyor: önce ustanın çalışması izleniyor, sonra denenmeye geçiliyor. İstanbul'da İznik konturlarına göre kuvars seramik boyanıyor. Kapadokya'nın kırmızı rotası Göreme Açık Hava Müzesi ile Zelve vadisinden geçiyor. Antik dönem ülkeye dağılmış durumda: İstanbul'dan günübirlik Truva, Bodrum'dan Efes, Side ve Alanya'dan hâlâ gösteri ağırlayan tiyatrosuyla Aspendos, tekne bacağıyla birleşen Demre, Myra ve Kekova. İstanbul ayrıca rehberli şehir turları sunuyor, biri Rusça, ve İstiklal Meydanı'ndan Piyer Loti tepesine Haliç boyunca yürüyüş.

Pratik notlar. Topkapı ve Ayasofya açılıştan kapanışa dolu oluyor, sırasız bilet sezon dışında kırk dakika, yazın bir saatten fazla kazandırıyor. Sema bir gösteri değil ibadet: alkış ve flaşlı fotoğraf yersiz kaçıyor. Camiler omuzların ve dizlerin örtülü olmasını, kadınlar için başörtüsünü istiyor, ayakkabılar girişte çıkarılıyor. Truva ve Efes yol dahil on iki saate kadar sürüyor, varış gününe konmaması iyi olur.