Wyjścia w morze z Krety idą w trzy strony, a każda prowadzi w miejsce, do którego lądem się nie dotrze. Na zachodzie to Balos i Gramwusa: łódź wychodzi z Kissamos, po drodze staje przy weneckiej twierdzy na skalistej wyspie, a dalej otwiera się laguna z wodą w trzech odcieniach. Na wschodzie to Spinalonga koło Elundy: wyspa-twierdza, gdzie do 1957 roku trzymano leprozorium, ostatnie w Europie, a domy stoją tam dokładnie tak, jak je zostawiono.

Trzecia strona to południe i otwarte morze. Wyspa Chrisi, godzinę od Ierapetry, pokryta jest cedrowym lasem rzadkim dla Śródziemnomorza i żyje bez ani jednego stałego mieszkańca. Dia naprzeciw Heraklionu to bezludny rezerwat, dokąd jeździ się na pół dnia popływać. Osobno stoi Santoryn w jeden dzień: szybki prom z Retimno albo Heraklionu, kaldera, Oia i powrót nocą.

Praktycznie. Wszystko zależy od meltemi, letniego wiatru północnego: przy nim rejsy na Balos odwołuje się częściej niż inne, pieniądze zwracają. Na wyspach nie ma cienia ani prawie żadnych kiosków — woda, krem i buty na kamienie ze sobą. Santoryn w jeden dzień to czternaście godzin i dwie przeprawy; kogo mdli na morzu, niech wybierze coś bliższego.