Przemieszczanie się po Turcji dzieli się w tym dziale na dwa poziomy: powietrze i ziemię. Powietrze trzymają dwa miejsca. Kapadocja startuje nad dolinami Göreme przed świtem, godzina nad kamiennymi stożkami, lądowanie tam, dokąd doniesie wiatr. Pamukkale stawia balon nad białymi tarasami, u części operatorów z certyfikatem lotu, oraz paralotnie w tandemie ze stoku nad miasteczkiem. Ziemia należy do Taurusu za Antalyą: safari jeepami z obiadem nad rzeką Dimçay koło Alanyi, buggy i quady z Side i Beleku, po korytach potoków i zakurzonych serpentynach zamiast asfaltu.

Kapadocja działa też na ziemi: quady po ścieżkach wokół Göreme, dwie godziny konno o zachodzie (nazwa regionu tłumaczy się jako kraina pięknych koni, to etymologia, nie chwyt reklamowy), wielbłądy w Nevşehir i dwugodzinna pętla na rowerze elektrycznym dla tych, którzy chcą tych samych dolin bez silnika. Stambuł proponuje co innego: tam jeździ się przez miasto — wieczorny segway obok podświetlonych meczetów, rower po starówce, godzina w kajaku na Bosforze, konie tuż przy wodzie.

Sprawy praktyczne. Balony zależą od wiatru: loty planuje się o pierwszym świetle i odwołuje przy najmniejszej wątpliwości, dlatego w Kapadocji i Pamukkale warto mieć zapasowy poranek. Jeepy, buggy i quady jeżdżą od kwietnia do listopada i wracają zakurzone, jasne ubrania lepiej zostawić w hotelu. Przejażdżki konne nie wymagają doświadczenia, tempo ustala grupa. Segwaye i rowery w Stambule jadą po bruku, buty muszą być zabudowane.