Kulturalna strona Turcji składa się w tym dziale z trzech różnych rzeczy. Najpierw muzea i pałace Stambułu, gdzie połowa roboty polega na tym, żeby nie stać w kolejce: Hagia Sophia z audioprzewodnikiem, Topkapı w grupie albo prywatnie, Cysterna Bazyliki z podświetlonymi kolumnami i głowami Meduzy u ich podstawy, Dolmabahçe osobno lub razem z Bazarem Egipskim albo dwiema godzinami na Bosforze. Potem obrzęd: ceremonia wirujących derwiszów, odprawiana i w Stambule, i w Kapadocji, a Konya dokłada miasto Rumiego, w którym zakon powstał.

Po trzecie ręce i ruiny. W Kapadocji siada się przy kole garncarskim: najpierw patrzy się na pracę mistrza, potem próbuje samemu. W Stambule maluje się ceramikę kwarcową po konturach z Izniku. Czerwona trasa Kapadocji prowadzi przez muzeum pod otwartym niebem w Göreme i dolinę Zelve. Starożytność rozrzucona jest po całym kraju: Troja w jeden dzień ze Stambułu, Efez z Bodrum, Aspendos z teatrem, który wciąż przyjmuje przedstawienia, z Side i Alanyi, Demre i Myra wraz z odcinkiem łodzią do Kekovy. Stambuł dorzuca trasy z przewodnikiem, w tym po rosyjsku, oraz spacer wzdłuż Złotego Rogu od placu Istiklal na wzgórze Pierre'a Loti.

Sprawy praktyczne. Topkapı i Hagia Sophia są pełne od otwarcia do zamknięcia, a bilet bez kolejki oszczędza czterdzieści minut poza sezonem i grubo ponad godzinę latem. Ceremonia derwiszów to obrzęd, nie widowisko: oklaski i lampa błyskowa są nie na miejscu. Meczety wymagają zakrytych ramion i kolan, chusty dla kobiet, buty zostają przy wejściu. Troja i Efez zajmują dziesięć do dwunastu godzin z dojazdem, więc nie w dniu przylotu.