Zakupy w Stambule rzadko sprzedaje się osobno: bazar wchodzi w trasę, zamiast ją zastępować. Egipski Bazar Korzenny bierze się razem z porannym rejsem po Bosforze — najpierw woda, potem rzędy przypraw, lokum, suszonych owoców i serów; w sumie wychodzi pół dnia. Wielki Bazar pojawia się wewnątrz prywatnych spacerów po historycznym półwyspie, po Hagia Sophia, Cysternie i Błękitnym Meczecie, i zostaje na niego dobra godzina: wystarczy na główne uliczki, żeby nie zgubić się wśród czterech tysięcy sklepów.

Poza miastem logika się powtarza. Bursa, zwiedzana w ciągu dnia z kolejką na Uludağ, handlowała historycznie jedwabiem, a jej kryty rynek nadal dotyczy tkanin, nie pamiątek. Wyspy Książęce to przypadek odwrotny: nie ma tam żadnych rzędów handlowych, tylko małe sklepiki wzdłuż ulic, do których zagląda się między promem a obiadem.

Sprawy praktyczne. Na bazarach targowanie jest oczekiwane: zaczyna się zwykle od połowy podanej ceny, ale nie w sklepach z metkami. Dywany, skóra i złoto idą z certyfikatem — proś o niego od razu, bo bez niego wywóz bywa tematem na odprawie. Wielki Bazar zamknięty w niedziele; bazar korzenny działa, ale krócej. I licz się z wagą: przyprawy i ceramika ważą więcej, niż wydają się na ladzie.