İstanbul'da doğa sudan başlar. Boğaziçi bir gezi noktası değil, akıntısı, yunusları ve göçmen kuşlarıyla çalışan bir boğazdır: ilkbahar ve sonbaharda yüz binlerce leylek ve yırtıcı kuş tam şehrin üzerinden, Avrasya'nın üç büyük göç koridorundan biri boyunca geçer. Kıyı çizgisini yoldan değil sudan görmek, şehri başka türlü okutur.

Adalar vapurla doksan dakika uzaklıkta ve araba yok. Büyükada ile Heybeliada'da elektrikli araçla ya da yürüyerek, çam ormanından tepedeki manastırlara çıkılır; yazın kalabalık, sezon dışı bir hafta içi günü neredeyse boştur. Kuzeydeki Belgrad Ormanı ikinci çıkış yoludur: yaşlı kayınlar, Osmanlı su kemerleri ve şehrin kendi kullandığı patikalar.

Daha uzakta, İstanbul'dan bir açık hava günü demek Sapanca Gölü ve şelaleleriyle alabalık tesisleriyle Maşukiye, Karadeniz kıyısı üzerinde yamaç paraşütü ya da çevredeki tepelerde yürüyüş rotaları demektir. Doğa turları yıl boyu yapılır, ama nisan-haziran ile eylül-ekim iyi pencerelerdir: ılıman, açık ve buradaki yaz ortasını ağırlaştıran nemden uzak. Vapur biletlerinin ve adadaki ulaşımın dahil olup olmadığını sorun, adalarda uzun bir gün planlamadan önce son dönüş seferini kontrol edin.