อาหารประจำถิ่นที่สำคัญที่สุดมาจากดินชนิดเดียวกับที่อาวานอสใช้ปั้นภาชนะ เทสตีเคบับปรุงในไหที่ปิดผนึก โดยใส่เนื้อ ผัก และเครื่องเทศลงไป ปิดปากไหด้วยแป้งหรือฟอยล์ แล้วนำเข้าเตาอบหลายชั่วโมง ไหจะถูกยกมาที่โต๊ะทั้งใบและทุบเปิดด้วยมีดตามรอยที่กรีดไว้ตรงหน้าลูกค้า ไอน้ำและกลิ่นพุ่งออกมาพร้อมกัน นี่ไม่ใช่ลูกเล่นสำหรับนักท่องเที่ยว แต่เป็นวิธีทำอาหารตามปกติบนที่ราบสูงซึ่งจุดเตาเพียงวันละครั้ง

สายที่สองของท้องถิ่นคือไวน์ องุ่นที่นี่ปลูกบนดินภูเขาไฟและสืบสายจากพันธุ์ที่เพาะปลูกมาตั้งแต่ยุคฮิตไทต์ องุ่นขาวพันธุ์เอมีร์ถือเป็นของคัปปาโดเกีย ส่วนองุ่นแดงคาเลจิกคาราซึนำมาจากภูมิภาคใกล้เคียง ห้องเก็บไวน์อยู่ในห้องที่เจาะเข้าไปในหินทัฟฟ์ ซึ่งอุณหภูมิคงที่ตลอดปีเองโดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์ใด

มื้ออาหารระหว่างทัวร์เรียบง่ายกว่านั้น บนเส้นทางสายแดงและสายเขียว คณะจะรับประทานที่ร้านอาหารในหมู่บ้าน ส่วนใหญ่เป็นซุปถั่วเลนทิล เนื้อย่าง ข้าว และสลัด บางครั้งมีมันตึหรือเกอซเลเมที่ทอดบนกระทะกลมต่อหน้า ข้อควรรู้ เทสตีเคบับใช้เวลาปรุงนาน ควรสั่งล่วงหน้าหลายชั่วโมงก่อนมื้อค่ำ หนึ่งที่คิดสำหรับหนึ่งคน แต่ไหมีปริมาณมากพอ แบ่งกันสองคนได้สบาย