Kapadokya'da kültür inşa edilmedi, oyuldu — ve çoğunlukla saklanan insanlar tarafından oyuldu. Göreme çevresindeki kaya kiliseleri dokuzuncu ile on birinci yüzyıllar arasında Bizans manastır toplulukları tarafından açıldı ve freskleri iki çok farklı düzeyde günümüze ulaştı: ikonoklazm döneminde sade kırmızı aşı boyası haçlarla bezenmiş erken tasvirsiz şapeller ve daha geç olanlar — Karanlık, Elmalı, Çarıklı — lapis ve altınla işlenmiş tam anlatı döngüleriyle. İkisini tek ziyarette görmek, Kapadokya'daki sanatı okunur kılan şeydir.

Zanaat burada hâlâ işleyen bir meslek, gösteri değil. Avanos Hititlerden beri Kızılırmak çamurunu çeviriyor ve Kapadokya'da çömlek atölyesi genellikle bir ustanın ellerinizi düzelttiği ayaklı torna başında bir saat demektir, sıradan izlemek değil. Köylerdeki halı atölyeleri Anadolu göçerlerinin çift düğümlü yünü ile Hereke ipeği arasındaki farkı gösterir ve hâlâ siparişe dokuyan evler vardır.

Kapadokya'da akşam kültür programları çoğunlukla sema demektir — Mevlevi ayini, Kayseri yolundaki on üçüncü yüzyıldan kalma Sarıhan Kervansarayı'nda icra edilir. Bu bir gösteri değil, dinî bir törendir: alkış yok, dönüş sırasında fotoğraf yok. Yanı başında Ürgüp ve Göreme'nin mağara restoranlarındaki Türk geceleri tam ters yöne gider — halk oyunları, saz ve saatlerce gelmeye devam eden yemek.