Ο ρομαντισμός στην Καππαδοκία στηρίζεται σε δύο ώρες της ημέρας, την αυγή και το ηλιοβασίλεμα, και σχεδόν όλο το πρόγραμμα δένεται πάνω τους. Την αυγή σηκώνονται τα αερόστατα: η πτήση πάνω από τις κοιλάδες κρατά περίπου μία ώρα, ενώ όσοι δεν πετούν μπορούν να αγοράσουν ξεχωριστή έξοδο σε σημείο θέας, όπου το τραπέζι με το τουρκικό πρωινό στήνεται ακριβώς στην άκρη του γκρεμού, καθώς στον ουρανό τα περιβλήματα ανοίγουν το ένα μετά το άλλο.

Το ηλιοβασίλεμα φέρνει άλλο σύνολο. Η ιππασία στις κοιλάδες κρατά περίπου δύο ώρες και τελειώνει όταν ο τόφφος αρχίζει να ροδίζει· οι γουρούνες και τα τζιπ διασχίζουν τις ίδιες κοιλάδες πιο γρήγορα και πιο θορυβώδικα. Τη βραδιά κλείνει μια τούρκικη νύχτα σε λαξευτή αίθουσα με λαϊκό πρόγραμμα: οι θόλοι και η ακουστική εκεί προέρχονται από τον βράχο και όχι από αρχιτέκτονα.

Ξεχωριστό είδος είναι η φωτογράφιση. Η φωτογραφία στην Καππαδοκία έγινε αυτοτελής υπηρεσία: με φόρεμα που πετά μπροστά στις κοιλάδες, με αερόστατα την αυγή, με προετοιμασμένη πρόταση γάμου. Πρακτικά: το οροπέδιο ξεπερνά τα χίλια μέτρα και την αυγή έχει εδώ γύρω στους δέκα βαθμούς ακόμη και τον Ιούλιο — ζεστό μπουφάν χρειάζεται πάνω από οποιοδήποτε ντύσιμο. Οι πτήσεις και οι φωτογραφίσεις της αυγής ακυρώνονται λόγω ανέμου, οπότε μια εφεδρική μέρα δεν πάει χαμένη.